„— Jak to
— Ach, dajmy temu spokój... Zresztą, trzeba przyznać, że młody człowiek jest dość szeroko znany...
Rozglądając się ostrożnie na boki, koleżanka zaczęła coś szeptać do Nory, której twarz wyrażała
coraz to większe zdziwienie i odrazę. Niestety, Nora też nie pozostała nie zauważona. Bystre spojrzenie Maka wyłuskało ją spośród innych pracowników i czas jakiś zatrzymało się na niej.
Na początku Mak zadowalał się tym, że bez ceremonii przyglądał się Norze, zająwszy wygodny punkt obserwacyjny w laboratorium. Potem zaczął do niej przemawiać. Nora parę razy poprosiła go, by nie przeszkadzał jej w pracy. Naiwne dziewczę! Czyż można było odstraszyć tym Maka! Przeciwnie, tym bardziej zwróciła na siebie jego uwagę. Mak stał się teraz stałym gościem laboratorium.
Całymi godzinami tkwiła przed jej oczyma znienawidzona postać. Spoglądając ukradkiem, widziała jego szeroką, mięsistą twarz, niskie czoło, mocne kości policzkowe i małe, bezbarwne oczy. Ze strachem i wstrętem dostrzegała, jak pod cienką, jedwabną koszulą oddycha jego olbrzymich rozmiarów pierś, jak przy każdym ruchu przetaczają się jego potężne muskuły. W sile może być piękno. Siła jest przepiękna, jeśli to jest siła ludzka. Nie darmo tak szczodrze wychwalali ją i uwieczniali w rzeźbie starożytni. Ale w sile Maka było coś zwierzęcego, pierwotnego.“(10)