„Nie ma forsy. Nie było już nic, poza tym, co zagarnęły władze. A jakże, już widział siebie, jak się zwraca do władz z podobną pretensją.
Pogrzebał w pieniądzach, które starszy pan dał mu na specjalne wydatki. Nie korzystał z nich jeszcze, ale nagle przestało mu się wydawać, że jest tego dużo. Wcisnął je z powrotem do kieszeni i dopiero wtedy naprawdę zadygotał.
Muszę coś zrobić. Muszę tam wylądować i zniknąć. Włączył penetroskop i nastawił go na video. Urządzenie przekazywało nocne widoki znacznie lepiej niż tamte obrazy przesyłane przez stal berylową. Skierował obiektyw w dół i otrzymawszy ostry obraz powierzchni planety zaczął szukać kryjówki dla łodzi. Dobry byłby jakiś teren pagórkowaty lub skalisty, gęsta pokrywa roślinna, dostęp do drogi lub rzeki, może...
Po ekranie przemknęło coś złocistego.
Deeming zdławił okrzyk i uderzył w regulator. W miarę jak teoretyczny punkt widzenia zwiększał wysokość, kąt widzenia kamery poszerzał się, a szczegóły znikały. Złapał je, zgubił, ponownie złapał i teraz już trzymał — obraz trzech Aniołów z samodzielnymi geograwitatorami lecących kluczem tuż nad ziemią. Szybko pokrywali teren jak najwydajniejszym lotem szperającym, szukając... szukając czegoś ukrytego w dole, na tyle małego, że uzasadniało tak szczegółową obserwację, na tyle nieruchomego, że można było polegać na wzroku. Czegoś, powiedzmy, wielkości jego łodzi.“(13)