„Nie zwykł zapewne przyjeżdżać do domu, w którym przebywało pięćdziesiąt obcych osób, lecz wiele godzin nie minęło, a był już znanym, kłaniano mu się na dzieńdobry, słuchano uważnie tego, co mówił, powstawano i ustępowano mu krzesła; dla przypodobania się rektorowi zadawano się z jego chłopcami i gawędzono z nimi długie godziny.
Tylko samobójca krzywo patrzył na niego. — Czy wie pan, rzekł do Mossa, — ten pastor — ten rektor — on się podał, oczywiście, za pastora, żeby otrzymać pokój. Chytrze to zrobione. Ale mnie on nie oszukał.
Wreszcie znów poczęto mówić o tem, by zakupić dla sanatorjum wołu Daniela. — Czemu teraz — spytał samobójca, wtrącając się w sprawę, dlaczego nie pierwej Akurat, kiedyśmy dostali ludzi, którzy mogą żyć z zakonserwowanych knedelków mięsnych, — to nam dają wołu!
Całkiem odmienił swe zapatrywanie, nie było pośpiechu z wołem. Zarówno śród gości, jak i śród personelu agitował za odroczeniem kupna, można odłożyć to aż do czasu, kiedy rektor odjedzie, inaczej — na jak długo starczy taki kadłub wołowy! Co za chciwość i niegościnność w tym samobójcy! To też nikt nie zważał na jego brednie. — Czy i tak nie zamierza pan umrzeć — spytał go inspektor, śmiejąc się, — czemu się pan tak troszczy o jadło Byk został zakupiony.“(16)