„się, że nie odpowiada ona tej sekwencji odpowiedniego odcinka DNA, który ją koduje. Powstające w wyniku transkrypcji kwasy rybonukleinowe podlegają bowiem późniejszym, dodatkowym przemianom zmieniającym ich strukturę. Po prostu komplementarne obszary w DNA przedzielone są szeregiem odcinków niekomplementarnych, których nie stwierdzamy w produkcie transkrypcji jakim jest mRNA. Od razu trzeba stwierdzić, że polipeptydy powstające w procesie syntezy na matrycy mRNA powstają z aminokwasów, które również zanim dostaną się do rybosomów podlegają najpierw aktywacji, a dopiero później łączone są z tRNA. Tak więc, w syntezie białek odgrywają rolę wszystkie trzy rodzaje kwasów rybonukleinowych.
Do niedawna sądzono, że bezpośrednim produktem genu jest jeden rodzaj polipeptydu syntetyzowanego w komórce. Mówiono o prostej zależności jeden gen — jedno białko. Okazuje się, że zależność ta nie jest taka prosta, ponieważ dla syntezy pewnych rodzajów białek potrzeba czasem kilku genów i odwrotnie — jeden gen może być odpowiedzialny za syntezę różnych białek. Co dopiero mówić o rozpatrywaniu takich cech — nawet tylko morfologicznych — organizmu jak wymiar, kształt, proporcje całego organizmu czy poszczególnych jego części, które są wynikiem współdziałania ogromnej liczby genów warunkujących istnienie — ale już nie działanie — złożonych dróg metabolicznych organizmu. Bowiem im badana cecha dziedziczna organizmu jest bardziej odległym wynikiem pierwotnej funkcji genu i równoczesnym wytworem współdziałania bardzo złożonych procesów metabolicznych — a więc nie tylko strukturalnych — tym cora» trudniejsza w ujęciu genetyki molekularnej jest również ocena zależności gen— —cecha. Pełna analiza genetyczna cech dziedzicznych w odniesieniu do genów okazała się praktycznie po prostu“(6)