„Znacznie później Cassie leżała w łóżku i oddawała się rozmyślaniom. Księżyc oświetlał jej pokój. Włosy dziewczyny i ramiona pachniały intensywnie sianem; usta miała suche, przełykała słodkawą ślinę. Gdzieś na peryferiach świadomości kołysała się wciąż na drabiniastym wozie wraz z gromadą młodych, rozśpiewanych dziewcząt, trochę przestraszonych kpinami chłopców, widziała księżyc i gwiazdy. I rozkołysany pułap liści i Jezioro Księżycowe z płynącą na nim łodzią, i gromadę sennych, uśmiechających się chłopców, i siebie samą, pilnującą, by nikt nie dotknął nawet jej dłoni. Potem cofnęła się pamięcią wstecz i przypominała sobie marynarza, jak biegł niczym jakiś mityczny wodnik z jeziora, na pół rozebrany, przez ulicę. I zaraz potem pannę Eckhart i Virgie Rainey, jak mijały się wśród grobowej ciszy na wąskim chodniku. Była pewna, że obydwie zupełnie świadomie przemierzyły wielkie przestrzenie, po to tylko, żeby się wreszcie zetknąć ze sobą (marynarz dopiero rozpoczynał swoją daleką drogę). Te ich popodróże nie przeszły bez śladu. Odmieniły je. Uczyniły je świadomie okrutnymi. Spojrzały na siebie i nie powiedziały jednego słowa. Nawet się nie zlękły. Wiedziały, że jest po wszystkim, że już teraz żadna krzywda spotkać ich nie może.“(7)